تبلیغات
[ با چتر بسته وارد شوید]
 تیم ملی بانوان ... >>روزی،روزگاری ایران ,

"مقام اول تیم ملی فوتبال بانوان ایران در دور نخست مرحله مقدماتی مسابقات المپیک لندن" 

خبر شیرینی بود اگرچه با تاخیر متوجهش شدم!البته زیاد هم عجیب نیست؛اختصاص دادن روزانه فقط چند دقیقه به اخبار ورزش بانوان در تلوزیون و عدم پخش هرگونه تصویر از این مسابقات و ارائه اخبار به صورت محدود فقط در اینترنت ، میتونه دلایل قانع کننده ای برای بی خبری من باشه...

حالا اگه بخوایم در مورد ورزش بانوان صحبت کنیم خودش بحث مفصلیه اما چیزی که باعث شد تصمیم به نوشتن این مطلب بگیرم شنیدن خبر ذکر شده از دوستم بود که من رو  هم خوشحال کرد و هم متعجب! راستش با محدودیت هایی که توی ورزش بانوان در کشور ما هست برام عجیب بود که این تیم فوتبال بانوان قاطعانه چند پله رو در جهت صعود به المپیک طی کنه.

در صورتیکه به فوتبال علاقه دارید تابحال به این فکر کردین که اگه یکی از آقایون فوتبالیست رو ببینین چه حسی بهتون دست میده و براش چه سر و دستی میشکونین درحالیکه اگه یکی از خانومهای عضو تیم ملی رو ببینین بعیده که بشناسیدش چه برسه به اینکه بخواین باهاش برخورد خاصی داشته باشین!

به هیج وجه دوست ندارم شعارگونه و تکراری بنویسم اما چیزی که بازهم خودشو نشون میده مسئله برابری مرد و زنه. فرض کنید شما به عنوان یه فردی ایرانی توی فوتبال(یا هر ورزش دیگه) استعداد دارید.اگه مرد باشید میتونید خیلی راحت قدم هاتون رو به جلو بردارید؛ اول اینکه مشکلات شرعی و عقیدتی جلوتون نیست..شما میتونین راحت با لباس ورزشی آزاد ورزش کنید...اگه در حد تیم ملی بودین میتونید تو رقابتهای بین المللی زیادی شرکت کنید..احتمالا با بردهاتون پاداش های خوب و دهن پرکنی نصیبتون میشه..در نهایت اگه خوش بدرخشین میتونین راهی تیمهای باشگاهی اروپا و ... بشین و خلاصه برای خودتون تو سرها  سری بشین و ...      

اما اگه زن باشید همه چیز برعکسه؛ اول اینکه باید هفت خان رو بگذرونین تا مجوز بازی کردن رو پیدا کنید..بعد اینکه باید با محدودیتها خودتون رو وفق بدین...حالا اگه هنر کنین و بتونید به سطح اول برسین باید توی تیم ملی بازی کنین که حداقل نصف تیم مردان بهش اهمیت نمیدن..طبیعتا کسی شمارو نخواهد شناخت و از معروف شدن و محبوبیت خبری نیست...مسلما حاشیه های زیادی گریبان تیمتون رو خواهد گرفت...در صورت موفقیت از پاداشهایی که به آقایون ملی پوش داده میشه هم خبری نیست علاوه بر این هر لحظه خطر انحلال تیم و عدم اعزام به مسابقات هم وجود داره . احتمالا اگه پای صحبت یه خانوم ورزشکار بشینیم میفهمیم خیلی از این مسائل بارها و بارها آزارش داده.

مسلما هر کسی که توی تیم ملی کشورش بازی میکنه به نوعی سرباز وطنش حساب میشه حالا چه مرد باشه و چه زن...و در این مورد نباید ارزش کار هیچکدوم رو نادیده گرفت چراکه زنها هم جمعیت بالایی رو توی ایران دارن و نباید با این تبعیضات خواسته یا ناخواسته پتانسیل اونها رو متوقف کرد.

و اینکه در آخر باید از دختران ایرانی که علیرغم مشکلات و محدودیتها، مظلومانه اما با شجاعت تلاش میکنن و با وجود سختیها بعضا موفقیت هایی رو هم کسب میکنن،تقدیر کرد و از همینجا برای یکایکشون آرزوی موفقیت رو دارم و امیدوارم در آینده شرایط مناسب تری برای پیشرفت دختران ایرانی پیش رو باشه تا دیگه نیازی به طرح چنین مسائلی احساس نشه!

 



نوشته شده توسط علی حسینی طلب در جمعه 27 اسفند 1389 و ساعت 09:39 ق.ظ
ویرایش شده در سه شنبه 9 فروردین 1390 ساعت 03:29 ق.ظ
 نوشته های پیشین
+ به بهانه ی بیست و چهارمین سالروز آغازم
+ روز مرد مبارک
+ سکوت
+ م مثل مادر
+ ناصر حجازی , همیشه زنده است
+ یک رباعی از خیام
+ روز فردوسی
+ خاکستری
+ تشابه عجیب تاریخی
+ persian gulf
+ زیبا هوای حوصله ابری است
+ شعری از سعدی
+ ???fair play
+ شکر ایزد فناوری داریم
+ یادداشتی از نلسون ماندلا

صفحات :